راهپیمایی اربعین؛ کابوس رسانه‌های جهانی

خبرگزاری حوزه / تصور کنید خبری در جهان منتشر شود از تجمع بیست میلیون انسان که در نهایت آرامش، امنیت و ایثار، بزرگترین مناسک پیاده تاریخ را خلق می‌کنند. در حالت عادی، چنین رویدادی باید تیتر اول تمام رسانه‌های جهان باشد. اما واقعیت تلخ این است که رسانه‌های جریان اصلی، دقیقاً به همان دلیلی که این رویداد را پوشش نمی‌دهند، از آن وحشت دارند: «قدرت روایت‌گری».

این سکوت، یک بایکوت ساده خبری نیست؛ این یک راهبرد حساب‌شده برای جلوگیری از طرح یک سوال ساده اما انفجاری در ذهن شهروند جهانی است: «این همه جمعیت، با این همه سختی، چرا دارند به کربلا می‌روند؟»

و این دقیقاً همان پرسشی است که سیستم سلطه را به لرزه می‌اندازد. زیرا پاسخ این سوال، به یک داستان هزار و چهارصد ساله ختم می‌شود که مرز میان حق و باطل را چنان شفاف ترسیم می‌کند که هر وجدان خفته‌ای را بیدار می‌سازد. داستان مردی که در برابر زورگویی و ظلم، نه با لشکر و سلاح، بلکه با «نه» گفتنش ایستاد. مردی که با اهل و عیالش، در میان بیابانی بی‌آب، محاصره شد و با بدترین شکل ممکن به شهادت رسید، اما تن به ذلت و بیعت با حاکم ظالم نداد.

رسانه‌های استکباری از این می‌ترسند که اگر پرده از این حقیقت برداشته شود، مردم جهان با یک مکتب آشنا شوند که فرمول مبارزه با ظلم را نه در اتاق‌های دربسته سیاسی، که در قلب تاریخ جستجو می‌کند. آنها وحشت دارند از «صادرات مکتب حسینی» به زبان خود مردم، نه از طریق بیانیه‌ها، که از طریق پاهای برهنه زائرانی که از هر نژاد و ملیتی، تصویری زنده از آزادگی را به نمایش می‌گذارند.

چرا جذابیت این خبر را پنهان می‌کنند؟ چون اگر این تصاویر جهانی شود، جهان خواهد فهمید که هنوز هم می‌شود بدون چشم‌داشت به قدرت‌های جهانی، بر پای ارزش‌ها ایستاد. مردم دنیا از خود خواهند پرسید: اگر حسین بن علی (ع) هزار و چهارصد سال پیش در برابر ظلم ایستاد، ما امروز چه می‌کنیم؟ چرا ما در برابر استثمار و استعمار مدرن سکوت کرده‌ایم؟

پرده‌ای که بر اربعین کشیده شده، پرده‌ای از جنس ترس است. ترس از اینکه مظلومان جهان از «کربلا» الگویی بسازند برای «خیابان‌های خود». ترس از اینکه عشق به حسین، تبدیل شود به نیروی محرکه‌ای برای شکستن زنجیرهای بردگی مدرن. آنها می‌ترسند که این تجمع عظیم، به جای یک مناسک مذهبی ساده، به «دانشگاه جهاد تبیین» برای تمام آزادی‌خواهان جهان تبدیل شود.

به همین دلیل است که شهرهای مرزی ایران از خودروهای زائران پر می‌شود و خیل عظیم مشتاقان از اقصی نقاط جهان بدون هیچ پوشش رسانه‌ای به عراق می‌روند. اینجا، رسانه نه یک بنگاه خبری، که یک ابزار سانسور است؛ ابزاری که می‌خواهد نگذارد فریاد «هیهات منا الذله» حسین، گوش جهانیان را کر کند. اما غافل از اینکه خورشید حقیقت را نمی‌توان پشت انگشتان سانسور پنهان کرد.

زهرا صالحی فر، کارشناس ارشد قرآن و حدیث و مدیریت رسانه