به گزارش خبرگزاری حوزه، یادداشت پیشِ رو از حجت الاسلام علیرضا زمانی در شرایط حساس کنونی کشور، به یک پرسش اساسی درباره صرفهجویی و مطالبه از خود میپردازد: «آیا حتماً باید ولی فقیه حکم دهد تا ما در صرفهجویی به خودمان بیاییم؟»
در شرایط حساس کنونی که کشور ایران درگیر جنگی تمامعیار با ابرقدرتهای جهان است -از جنگ اقتصادی و تحریم گرفته تا تهدیدات نظامی و ترکیبی- و بارها نیز رهبر شهید انقلاب بر مسئله صرفهجویی تأکید کردهاند، اما واقعیت تلخ این است که کشورمان هنوز هم در ردیف پرمصرفترین کشورهای جهان در حوزه انرژی، آب، بنزین و مواد غذایی قرار دارد.
اما سؤال اینجاست: چرا کشوری که داعیهدار اسلام ناب محمدی (ص) در جهان است، هنوز هم در ردیف پرمصرفترین کشورها در حوزه انرژی، آب، بنزین و حتی مواد غذایی قرار دارد
این پرسش اساسی وجود دارد که آیا ما نمیدانیم این نوع مصرف چه ضررهای جبرانناپذیری برای کشور دارد؟ آیا نمیدانیم که در این زمان حساس، هر نوع صرفهجویی نه فقط یک وظیفه فردی و شرعی، بلکه یک وظیفه سیاسی و اجتماعی است؟
رهبر شهید انقلاب اسلامی، آن مرد بزرگ تاریخ معاصر، سالها پیش هشدار دادند و فرمودند: «میخواهم به مردم عزیزمان تأکید کنم که مصرفگرایی به صورت اسراف، یکی از بیماریهای خطرناک هر ملتی است. ما به این مصرفگرایی افراطی دچار هستیم.» ۱
ایشان همچنین ریشه این بیماری را چنین معرفی میکنند: «تجملگرایی و هوسرانی، عامل اصلی اسراف است.» این سخنان نورانی در شرایط عادی نیز راهگشا است، چه برسد به امروز که کشور در خط مقدم یک جنگ موجودیتی و اقتصادی با قدرتهای استکباری قرار دارد. آیا وقت آن نرسیده که این هشدارها را جدی بگیریم؟
برخی تصور میکنند وظیفه انقلابی فقط در خیابان بودن و شعار دادن است. این کار بسیار بااهمیت است، اما غافل از اینکه صرفهجویی در مصرف بنزین، آب، برق و مواد غذایی، در شرایط فعلی، یک «عملیات انقلابی» عینیتیافته است. وقتی دشمن با تحریم، محاصره و فشار اقتصادی ما را هدف گرفته، هر لیتر بنزینی که بیرویه مصرف شود، یعنی کمک به دشمن. هر قطره آب هدررفته، یعنی هدررفت سرمایه ملی که با جان و مال مردم تأمین شده است. این یک واقعیت تلخ است که نمیتوان با توجیهات سطحی آن را نادیده گرفت.
سؤال بزرگ اینجاست: آیا باید صدای ولی فقیه بلند شود و از مردم مطالبه کند تا ما به خودمان بیاییم؟
مگر در قرآن کریم نخواندهایم که «وَ لَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ» خداوند اسرافکاران را دوست ندارد؟ مگر عقل سلیم نمیگوید در زمان جنگ و بحران، باید مدیریت مصرف کرد؟ چرا برخی از ما هنوز انتظار داریم یک حکم شرعی و الزامآور صادر شود تا از اسراف دست بکشیم؟ مگر نه اینکه دین اسلام، اسراف را حرام و قناعت را نشانه ایمان معرفی کرده است؟ رهبر شهید ما به زیبایی فرمودند: «ما ملت ایران باید این جامه ناساز بیاندام زشت را از تنمان بیرون بیاوریم. ما خیلی مصرفزده هستیم؛ باید این را حلش کنیم. همه باید دست به دست هم بدهند و این قضیه را حل کنند.» ۳ این سخن، یک فراخوان عمومی است؛ فراخوانی برای همدلی و همکاری در مسیری که بقای نظام و عزت ملت به آن گره خورده است.
اگر امروز با صرفهجویی به کشور کمک کنیم، در حقیقت به نظام اسلامی و در نهایت به امام زمان خود یاری رساندهایم. و بدانیم که استمرار انقلاب و توانمندی نظام، مقدمه ظهور است و هر اقدامی که نظام را پایدار و قوی کند، مصداق یاری امام عصر(عج) خواهد بود. اسراف، کشور را ضعیف و وابسته میکند؛ صرفهجویی، عزت و استقلال میآورد.
«بیایید بدون منتظر ماندن برای فرمان جدید، از همین امروز دست به کار شویم. بیایید همان «جامه ناساز» را که رهبر شهیدمان فرمودند، از تن بیرون کنیم. بیایید نشان دهیم که ما ملت بصیر و انقلابی، همچون حضور در میدان خیابانها، در مسئله صرفهجویی نیز نمیگذاریم حرف ولی جامعه روی زمین بماند. صرفهجویی، کوچکترین و در عین حال بزرگترین کاری است که از دست هر یک از ما برمیآید.»
پی نوشت:
۱. از سخنان رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با مردم شیراز، ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۷.
۲. از سخنان رهبر معظم انقلاب اسلامی در جمع زائران و مجاوران حضرت امام رضاعلیه السلام، ۱ فروردین ۱۳۸۸.
۳. از سخنان رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با استادان و دانشجویان دانشگاه های شیراز، ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷.
نظر شما