نگاه‌های کنایه آمیزی که موجب گناه انسان می‌شوند

به گزارش خبرگزاری حوزه، آیت الله العظمی جوادی آملی در یکی از آثار خود به موجبات گناه اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

گاهی انسان بی آنکه سخنی بگوید و تنها با اشاره و رمز به گناه آلوده می شود.

چنان که قرآن کریم می فرماید:"وَیلٌ لِکُلِّ هُمَزةٍ لُمَزَة"

نگاه های کنایه آمیز بـا گوشه چشم نیز همین گونه اند و مراد از آن نگاههایی است که برای عیب جویی یا تحقیر یا تمسخر یا برای تکبر و تبختر و مانند آن باشد.

البته اشاره گناه آلود، تنها به چشم اختصاص ندارد و اشاره های ابرو، لب، دهان، دست یا زبان نیز می توانند رمزی باشند و موجب گناه انسان شوند.

اشارت رمزگونه آنگاه ناپسند است که موجب گناه شود؛ نه هر اشاره و سخن رمزدار.

بسیاری از سخنان حکمت آمیز با رمز و اشاره بیان شده اند و قرآن کریم سرشار از معارفی با زبان اشاره و رمز است تا اهل تدبر آنها را دریابند و از حکمت های آن بهره مند شوند.

منبع: سلونی قبل أن تفقدونی(تحریر نهج البلاغه) ج۵ ص۳۷،۳۸