خبرگزاری حوزه | سریال «در و تخته» را باید از جمله آثار تلویزیونی سالهای اخیر دانست که توانسته میان سرگرمی، اخلاق، هویت ایرانی و دغدغههای اجتماعی تعادلی قابل احترام برقرار کند؛ اثری که نه در دام شعارزدگی میافتد و نه برای خنداندن مخاطب، به ابتذال و شوخیهای سطحی پناه میبرد. این مجموعه به نویسندگی و کارگردانی محسن امانی نشان میدهد هنوز هم میتوان طنز ساخت، بیآنکه حرمت خانواده، فرهنگ و باورهای مردم قربانی شود.
«در و تخته» بیش از آنکه صرفاً یک سریال طنز باشد، روایتی از زیست ایرانی است؛ از دغدغههای کوچک اما عمیق مردم، از روابط انسانی، از احترام میان اعضای خانواده و از اخلاقیاتی که آرامآرام در هیاهوی زندگی مدرن کمرنگ شدهاند. سریال در لایههای مختلف خود، به موضوعاتی چون ازدواج جوانان، مسئولیتپذیری والدین، اخلاق دینی و اجتماعی، کسب روزی حلال میپردازد؛ اما نه با زبان مستقیم و خطابهگونه، بلکه با ظرافتی هنرمندانه و در بطن زندگی شخصیتها. هنر اثر دقیقاً در همین نقطه شکل میگیرد؛ جایی که مخاطب در دل خنده، با حقیقتی اجتماعی روبهرو میشود و بیآنکه احساس کند نصیحت میشود، به تأمل وادار میگردد.
یکی از مهمترین نقاط قوت سریال، دیالوگنویسی آن است. دیالوگها روان، باورپذیر و در بسیاری از صحنهها عمیق و ماندگارند. جملاتی که از دل شخصیتها بیرون میآیند، رنگ زندگی دارند؛ نه تصنعیاند و نه صرفاً برای پر کردن زمان. این ویژگی باعث شده مخاطب با شخصیتها احساس نزدیکی کند و بسیاری از لحظات سریال را به زندگی روزمره خود پیوند بزند.
در حوزه کارگردانی نیز اثر از انسجام قابل قبولی برخوردار است. محسن امانی تلاش کرده ریتم روایت را در خدمت قصه نگه دارد و از اغراقهای رایج در برخی آثار طنز تلویزیونی فاصله بگیرد. قاببندیها، هدایت بازیگران و فضاسازیها همگی در راستای ایجاد حسی صمیمی و خانوادگی طراحی شدهاند؛ حسی که سالهاست مخاطب ایرانی در بسیاری از تولیدات رسانهای کمتر تجربه کرده است.
انتخاب بازیگران نیز هوشمندانه و متناسب با جهان اثر انجام شده است. بازیها اغلب کنترلشده و باورپذیرند و همین مسئله به طبیعی بودن فضای سریال کمک کرده است. مخاطب با تیپهای اغراقشده و کاریکاتوری مواجه نیست، بلکه انسانهایی را میبیند که میتوانند همسایه، دوست یا عضوی از خانواده خودش باشند.
اما شاید مهمترین امتیاز «در و تخته» را باید در نوع نگاه فرهنگی آن جستوجو کرد. سریال تلاش میکند از دل قصه و طنز، ارزشهایی چون احترام، غیرت خانوادگی، صداقت، همدلی و حیا و عفت را زنده نگه دارد؛ مفاهیمی که ریشه در فرهنگ ایرانی ـ اسلامی دارند و جامعه امروز بیش از همیشه به بازخوانی آنها نیازمند است. این همان تفاوتی است که «در و تخته» را از بسیاری از آثار صرفاً سرگرمکننده جدا میکند.
گره اصلی داستان ـ جابهجایی دو نوزاد پس از هفده سال بر اثر اشتباه غیرعمد یک پرستار ـ بستری عاطفی و انسانی برای طرح مفاهیمی عمیقتر درباره پدرانگی، تربیت، هویت و پیوندهای حقیقی خانواده فراهم میکند؛ مفاهیمی که سریال کوشیده با زبانی آرام، مردمی و باورپذیر به آنها نزدیک شود.
در روزگاری که بخشی از طنز تصویری گرفتار شوخیهای سخیف و موقعیتهای کممایه شده، «در و تخته» یادآور این حقیقت است که طنز فاخر هنوز زنده است؛ طنزی که هم لبخند میآفریند، هم اندیشه، و هم میتواند بیصدا بر سبک زندگی مردم اثر بگذارد.
این سریال هر شب ساعت ۲۱:۱۵ از شبکه دو سیما پخش میشود.
سیدعباس سیدنژاد
۲۳:۰۳ - ۱۴۰۵/۰۳/۰۶
نظر شما