*به خبرگزاری حوزه خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
پنج شنبه ۲ اسفند ۱۳۹۷ \ ۱۶ جمادى الثانية ۱۴۴۰ \ Thursday, February 21, 2019
کد خبر: 452327 | تاریخ مخابره :۱۳۹۷/۳/۱۷ - ۲۲:۳۰ | سرویس: علمی، فرهنگی 75
همراه با نهج البلاغه (۲۵)؛
تندخویی در کلام امام علی(علیه السلام)
حوزه/ شخصى تندخو، نمي تواند بر اعصاب خود مسلط باشد، و اعمال و رفتار خود را مهار كند. در نتيجه، هنگام خشم و تندخوئى، دست به كارهائى می زند که عقل سالم انجام آن را نمى‏پذيرد. زبان به بى ادبى و فحاشى مى‏ گشايد ...

به گزارش خبرگزاری «حوزه»، هیأت تحريريه بنياد نهج ‏البلاغه در قالب کتاب «پندهاى كوتاه از نهج البلاغه» به جمع آوری بخشى از كلمات و جملات این کتاب ارزشمند و ارائه شرح مختصری از آن پرداخته که تقدیم می شود.

* تندخويى ديوانگى است

الحدة ضرب من الجون لان صاحبها يندم فاان لم يندم فجنونه مستحكم

* ترجمه

تندخوئى يك نوع ديوانگى است؛ زيرا تندخو پشيمان مي شود، و اگر پشيمان نشود، ديوانگى ‏اش پابرجا و پايدار شده است.

* شرح

شخصى تندخو، نمي تواند بر اعصاب خود مسلط باشد، و اعمال و رفتار خود را مهار كند. در نتيجه، هنگام خشم و تندخوئى، دست به كارهائى می زند که عقل سالم انجام آن را نمى‏پذيرد. زبان به بى ادبى و فحاشى مى‏ گشايد، دست به شكستن و پاره كردن و دور ريختن چيزهاى مختلف مى ‏زند. با ديگران نزاع و كتك كارى مي كند و باعث زخم و جراحت خود يا ديگران مى ‏شود. چه بسا ديده شده كه خشم و تندخوئى يك نفر باعث نزاع دسته جمعى خانواده و دوستانش شده، و سرانجام در ميان آنها جنايت و فاجعه‏ اى رخ داده يا زيان و خسارت جبران ‏ناپذير ديگرى پيش آمده است.

وقتى شخص تندخو، در حالت خشم به سر مى ‏برد و باعث ايجاد چنين مشكلات و مصيبت هائى مي شود، حالت او شبيه نوعى ديوانگى است. زيرا او هم در آن لحظات مانند ديوانگان بر اعصاب خود تسلط ندارد و متوجه نيست كه مرتكب چه كارهایى مي شود.

البته شخص تندخو، پس از فرونشستن خشم، از كارهايى كه انجام داده پشيمان مي شود و همين پشيمانى، نشان مي دهد كه وى، سر عقل آمده و متوجه زشتى آن كارهاى ديوانه وار خود شده است. يعنى خود او هم متوجه مى ‏شود كه در آن لحظات خشم، نوعى ديوانگى زود گذر گريبانش را گرفته و سپس رهايش كرده است.

اما اگر كسى باشد كه پس از فرونشستن خشم نيز از انجام آن كارهاى زشت پشيمان نشود، معلوم مي شود كه آن حالت ديوانگيش زودگذر و موقتى نيست، بلكه ديوانگى براى هميشه در وجود او باقى و پابرجا مانده است.

ارسال نظر
نام :
ایمیل:
متن نظر:
ارسال
نمایش نظرات
اوقات شرعی